Alleen zijn met mezelf                                                                                                                 04-06-2017

 

Ik wil iets delen met jullie. Iets wat heel persoonlijk is, en dat is zeldzaam. Ik deel niet graag hele persoonlijke gevoelens, maar misschien is het wel goed. Erkenning. Jullie staan me altijd bij, lezen jezelf door grappige blogs en meters gedichten, dat ik het ook eerlijk vind wat meer van mezelf prijs te geven. Wie ik ben, en wat ik voel.
Het is iets wat ik heb geschreven op een moment dat ik me heel laag, neerslachtig en alleen voelde. Een momentopname dus. Op zo'n moment lijkt het alsof m'n keel wordt dichtgeknepen en er een drukkende, negatieve, zwarte lading om me heen hangt. Intens verdriet. Krijg alsjeblieft geen ander beeld van me, ik ben nog steeds mijn vrolijke ik. Maar Ieder persoon heeft zijn gebreken, en dit, dit zijn de mijne.

"Alleen zijn, het is moeilijk. Niet het op mezelf aangewezen zijn, nee, dat kan ik prima. Ik ben erg zelfstandig. Maar het feit dat je alleen bent, met niemand om je heen, dat maakt het lastig. Als ik nu besluit tot morgen op de vloer te gaan liggen dan lig ik tot morgen op de vloer: niemand die het ziet, niemand die het weet en niemand die iets doet. Als ik weer een onstabiel moment heb en me verdrietig en neerslachtig voel, dan is er niemand die het ziet, niemand die het weet en wederom, niemand die iets doet. Soms heb ik de bevestiging nodig van iemand die met mij leeft, dat ik besta en leef, maar met het alleen zijn lijkt het alsof de dagen voorbij kruipen en ik weg begin te vagen. - Zien jullie me nog? Ben ik hier?

Ik compenseer het door extreem veel tijd door te brengen op social media. Dingen te plaatsen, hongerig voor likes en comments. - Zie je hoe leuk ik het heb? Mijn fantastische vrolijke leven? Het is niet waar, het is een leugen. -
Veel whatsappjes sturen naar vrienden. - Hier ben ik, zie je me nog? Hoor je me? Besta ik nog? - Ik geniet van het feit dat ik alles op mijn eigen tempo kan doen. Niemand die iets zegt. Maar wat als ik niks doe? Niemand die het weet. Ik zou nu kunnen sterven, alleen. Niemand die iets door heeft. Niemand die iets kan doen. Hoelang zou het duren voor ze me vinden? Ik doem denk. Stellig probeer ik, aan mijn dagelijkse rituelen die ik thuis ook onderga, vast te houden en niet af te wijken. - Probeer je niet anders te voelen. Gewoon net als thuis. - Maar dit is geen thuis en zo voelt het ook niet. De t.v. staat  hard en overschreeuwt mijn gevoelens. Geen ruimte om te denken of te voelen.  - Blijven kijken. - Maar het werkt niet, dwars door alle flikkerende en drukke beelden hoor ik het stemmetje in mezelf fluisteren, huilen zelfs. Ik ben alleen.

Zwaar hé? Je zou denken dat ik ergens zit weg te kwijnen in de gevangenis. Dat ik intens depressief ergens in een hutje op de hei zit. Dat klopt niet, ik pas een weekje op het huis van mijn beste vriendin. Je zal vast moeten lachen nu. "Is dat alles?" Ja, dat is alles. En zelfs dat is niet waar want het zijn maar 4 dagen. Appeltje eitje, heerlijk even van het thuisfront weg, van m'n moeder en soms knap lastige kat. Maar niks is minder waar. Voor iemand met verlatingsangst, iemand zoals ik, is dit best wel lastig. Best wel heel erg. Want hoe hard ik ook op zoek ben naar een plekje voor mezelf, de angst om alleen te zijn drukt om mijn hart als een te strakke, stalen ketting. Het doet pijn.

De eerste twee dagen gingen prima, ik voel me op mijn gemak hier. Het is een fijn huisje en de twee cavia's, die lieve piepende geluidjes maken, brengen een gevoel van veiligheid. Het is midden in de binnenstad en het gevoel van veel mensen om mij heen maakt me minder benauwd dan ik gedacht had. Sterker nog, ik vind het gezellig. Ik wil deel uitmaken van de mensen op straat en heb de neiging de stad in te duiken voor een terrasje. De twee dagen dat ik moest werken, gingen prima. Maar de twee dagen dat ik vrij ben, zijn zeer confronterend en ik heb voor het eerst sinds maanden mijn oogballen uit mijn kassen gehuild.

Ik herinner me dat ik vroeger vaak vriendinnetjes op bezoek kreeg om te spelen. Ik vond het heerlijk dat ze er waren, maar samen spelen was moeilijk, ik ben altijd enigst kind geweest en vond het heerlijk om alleen te spelen. Dus zo speelde we in dezelfde kamer, met ander speelgoed, een ander verhaal. En af en toe liepen onze verhalen door elkaar heen en 'ontmoette' onze speelgoedjes elkaar. - Ik vind het leuk dat je er bent. Wees maar fijn om me heen, dan voel ik me niet alleen. Want zie je, ik hou ervan alleen te zijn maar met mensen om mij heen.

Bedankt pa, echt bedankt. Ik mag geen wraakgevoelens hebben, en ik moet vergevingsgezind zijn, maar deze verlatingsangst komt door jou en daar ben ik boos om. Ik herinner me tijden dat ik bij je was en me zo alleen voelde dat ik fantasiewereldjes ging creëren om maar niks te voelen, om maar niet alleen te zijn. Ontsnappen naar een wereld die veilig was omdat die altijd hetzelfde was als elders en vooral, hetzelfde als thuis. Ik had me voorgenomen me nooit meer zo ongelukkig te voelen, dat is ook de reden dat ik soms handel zoals ik handel. Dat is de reden dat ik een andere studie ben gaan volgen toen zorg en welzijn niks voor mij bleek te zijn, en ik een andere baan heb aangenomen toen ik ongelukkig was. Ik voel me tevens schuldig tegenover jou en word verdrietig als ik aan je denk. Omdat ik niet geloven kan dat je niet zoveel om mij geeft, en je het ook graag anders gezien had. Maar je daden bewezen keer op keer het tegendeel en ik zag steeds vaker alleen maar je rug. Tot ik je helemaal niet meer zag.
"Verlatingsangst ontstaat door verwaarlozing van een bepaald persoon of 'onveilige hechting.'" Ik hechte me aan jou en het had vanzelfsprekend moeten zijn dat je je ook aan mij hechtte. Je bent mijn vader, dat hoort zo. En misschien heb je dat ook wel gedaan, ooit. Maar er kwam een tijd dat je niet meer van mij hield en dat is onnatuurlijk. Als mensen die 'geacht' zijn van je te houden, dat niet doen en je de rug toekeren, moet er wel iets mis zijn met je.  En wie loopt er dan nog meer weg? Als zelfs de man wegloopt die jou gemaakt heeft, waar je in spiegelt, waar je zó erg op lijkt je verlaat, wie dan in godsnaam nog meer? Dit uit zich in onstabiele relaties en in taferelen zoals dit, heel moeilijk alleen kunnen zijn en je vastklampen aan de mensen om je heen. Als een plakkerige, verstikkende octopus. Thanks dad, seriously.

Maar, ondanks alles, komt er een fase in je leven dat je verder moet. Dat je moet leren op eigen benen te staan, iets nieuws opbouwen voor jezelf. En dat betekent dat ik hier doorheen moet. Ik moet weer door dat stadium van ongelukkigheid en ultieme eenzaamheid om in te zien dat het lang niet zo slecht is. Dat ik het kan, alleen zijn, zonder dat de mensen en de wereld om me heen in elkaar klapt. Het maakt me boos, want het zou iets leuks moeten zijn, je eerste huisje, een plek voor jezelf. Maar dat is het niet. Bedankt, je hebt een stuk van mezelf gekrenkt en ik mag dat nu met veel pijn en moeite, en vooral verdriet, gaat rechtbreien."

Dat ware zware woorden, die ik de geschreven heb uit pure wanhoop en met pijn in mijn hart. Ik heb ze de afgelopen dagen meerdere keren gelezen, besluiteloos of ik ze moest plaatsen of niet. Een stukje van mezelf weggeven aan de wereld, een stukje dat ik haat. Maar weetje, het hoort wel bij mij. Het maakt zich, met tienduizend andere eigenschappen en gevoelens tot wie ik ben. Dianel. Vaak heel vrolijk, soms met veel verdriet. Maar laat dit een stukje erkenning zijn. Een stukje in mijn leerproces. Ik hoop dat het mag helpen.
Ik hoop vooral, in de toekomst dat ik leer in te zien, als ik me zo alleen voel, niet alleen te zijn. Dat je je best alleen mag voelen, zonder meteen op slot te gaan naar een wereld waar je je niet alleen voelt. Dat het oké is, en tijdelijk. Iets waar je even doorheen moet. Dat mensen niet zomaar weggaan en je meer kunt dan je zelf denkt. Ik hoop dat de angst zich gaat verruilen voor rust en dat, als ik een plekje voor mezelf vind, de therapie van acceptatie en berusting snel zou gaan. Dat ik erover heen groei, er mee leer te leven en het een plekje kan geven. Want hij mag me wel verlaten hebben, ik ga dat zeker niet doen. Ik ben een doorzetter, geen opgever. Iemand die zich soms alleen voelt, maar nooit echt alleen is. Het zal moeilijk worden, en dat is prima. Ik bedoel, vechten tegen je gevoelens is het moeilijkste gevecht in je leven. En boy, wat heb ik er veel. Maar een vogel is nooit bang dat zijn tak breekt, want hij vertrouwd niet op de tak maar op zijn eigen vleugels. En dat ga ik ook doen. Hoe stormachtig de lucht ook mag zijn, uiteindelijk zal ik vliegen.

Veel liefs,
het meisje met vliegles, Dianel Arends
Phoetrylogo-22.gif


Tinternet                                                                                                                                        06-05-2017

 

Internet daten. Een fenomeen waar ik algemeen bekend mee ben. Al vanaf mijn puberjaren vind ik het een veilige kat-uit-de-boom-kijkende manier van iemand ontmoeten. Je spreekt iemand veel makkelijker aan op het internet dan als je ongemakkelijk voor iemand staat lomp te doen. Eerst een paar weken kletsen, kijken of het wat is, en als het erg goed klikt ergens wat gaan drinken. Mocht het niks zijn, stop je jullie geschiedenis in het prullenbakje en hoef je diegene nooit meer te zien. AWESOME!

Zo heb ik al eens met iemand afgesproken die er op internet woest aantrekkelijk uitzag, bijna vrouwelijk mooi, en ik er vrijwel meteen achter kwam toen hij aan kwam lopen dat hij gay was. Like, gay-gay. Hij wist het zelf nog niet, en na onze afspraak heb ik een vals account aangemaakt om het uit hem te trekken. Heel vals misschien, maar ik moest het weten. Ik haal graag mijn gelijk. Hij is me dankbaar though, ik heb z'n ogen geopend en hij is gelukkig samen met een andere man. Jeej! Nouja, jeej voor hem. Zo hoort internet daten niet te gaan voor mij.
Toen kwam Tinder, een applicatie die het zowel makkelijk als vermoeiend maakt. Want wat een seks beluste mannen zitten daarop. Ze schamen zich er niet eens voor en het eerste berichtje luidt dan ook vaak: 'Zin in seks' of, 'Ik ben niet op zoek naar iets serieus, maar als je zin hebt om spannende dingen te doen weet je me te vinden.' Zucht, keiharde unmatch en door. Zo kwam ik een tijd terug een geweldig leuke jongen tegen, met dezelfde interesses als ik. Na een leuk gesprek kwamen we erachter dat we, ik meen het serieus, buren zijn. Als in, buren, buren. Hij woont serieus waar, tegenover me. Ik schrok zo erg dat ik het liefst voor altijd de gordijnen dicht wilde doen en in de foetushouding in een hoekje wilde wegkwijnen. Mijn veilige haven! Aangetast door een Tinderman! Mijn plek, mijn omgeving waar ik mezelf kan zijn zonder alle lagen. Als een gepelde ui.
Gelukkig is dat goed afgelopen en is het eigenlijk een hele leuke buurman. We maken vaak een wandeling samen en als hij zichzelf buitengesloten heeft ben ik er voor hem. 

Maar dat afspreken, geloof me, de meeste mannen halen dat stukje niet eens. Ik eis bijvoorbeeld dat mijn internet date normaal ABN typt. Geen gare afkortingen als wss of ff. Ik bedoel maar, als je geen tijd hebt om met met te schrijven hoe moeten we dan ooit een gezin stichten? (Je weet wel, een kattenfamilie..) Daarnaast moet hij een leuke foto hebben. Geen ontblote lichamen, (too macho) geen foto met tien vrienden waarop je mag raden welke hij is (trust me, het is nooit degene die je hoopt dat het is.) en geen pillenkop-achtige taferelen op festivals. (hoe cliché!) Gewoon een leuke spontane foto, het liefst een met een lach, of eentje waarop hij zijn passie uitoefent. Als je zo'n zeldzaam iemand gevonden hebt online en je gaat kletsen, vraag dan af en toe een foto in the heat of the conversation. Zie je iets van zijn omgeving? Staan er levende planten in z'n huis? Ik bedoel, het is wel belangrijk dat hij onze toekomstige kattenfamilie in leven kan houden. Heeft hij iets van kunst om zich heen, is hij creatief? Voor mij is dat heel belangrijk.
Zoals ik al zei, het komt zelden tot een ontmoeting met deze mannen. Misschien omdat ik te kieskeurig ben, misschien vind ik je gewoon niet interessant genoeg of misschien omdat ik er stiekem ook geen zin in heb. Want als je dacht dat online elkaar leren kennen moeilijk is, probeer dan eens daadwerkelijk af te spreken met iemand met wie je al weken kletst, maar nog nooit gezien hebt.
Geloof me, ik ben pro internet daten. Maar de eerste keer iemand ontmoeten blijft altijd een beetje awkward. Je wilt jezelf toch het beste presenteren en er leuk uitzien. Sta je eerst uren voor de spiegel met je mascara te kloten, en je haar te krullen met een ding dat zo heet is als de hell. Ga je daarna net te laat de deur uit waardoor je moet haasten want je moet er persé eerder zijn dan hem want dan hoef je niet lomp en ongemakkelijk naar hem toe te lopen. Maar goed, daar ga je dan. Ik weet nooit waar ik kijken moet en sta altijd een beetje als een dronken zeehond te zwaaien, als ze aan komen lopen. Ongemakkelijk tot het moment dat je voor elkaar staat en je dus de keuze moet maken tussen een afstandelijk handje-schud, een knuffel die eigenlijk altijd fout gaat, (denk aan allebei dezelfde kant op buigen, armen die tegen elkaar op botsen en hoelang moet zo'n verdomde knuffel nou duren?) Of drie kussen waar ik niet eens over ga beginnen. (Als je dacht dat de knuffel altijd fout ging, moet je de drie kussen eens proberen.) En dan moet je je eerste gesprek nog beginnen, wat meestal nog veel awkwarder is. (Ja, awkwarder is een woord vanaf nu.)
'Hey alles goed, heb je het kunnen vinden?' Of 'Nou hier ben ik dan.' Of gewoon een hele bescheiden hoi gevolgd door de meest akwardest stilte. (don't you dare.) Want niemand is zo onbeleefd om te zeggen: 'Jeej, wat ben je klein in het echt' of 'Ik herkende je bijna niet, je lijkt in het niks op je foto.' of, mijn persoonlijke favoriet: 'Ik doe dit alleen omdat ik hoop op een heftig potje seks en ga je hierna nooit meer bellen.'

Hoe leuk je ook gekletst hebt met iemand al die weken, in het echt is het altijd anders. Draagt hij stomme schoenen, of lacht hij heel onaantrekkelijk. óf is hij, ondanks dat je dacht dat je hem aardig doorgrond had, alleen maar uit op seks. En het engste is, misschien denkt hij wel hetzelfde over jou. 
Dan ga je heel ongemakkelijk een terrasje of tentje opzoeken waar je even kunt zitten en elkaar noodgedwongen in de ogen moet kijken tijdens diepe gesprekken. En wat ga je in hemelsnaam bestellen? Een glaasje port vind ik altijd heerlijk, maar het is niet echt stoer om dat te drinken op je 24'ste. Aan de andere kant, blijf altijd jezelf. Take it or leave it. Dan maar een glaasje rode wijn. Nee, witte wijn. Je zou maar eens morsen op je bloesje. Geen zoete, dat is kinderachtig. Een glas droge witte wijn. Net zo droog als mijn mond door de zenuwen. 
Dan ga je praten en hopelijk veel lachen en kom je erachter dat hij eigenlijk best meevalt. Of juist niet, je weet niet hoe snel je weg moet komen. Dan komt de rekening. Als geëmancipeerde vrouw heb ik er absoluut geen moeite mee om die te betalen, maar hij moet het niet van me verwachten. Het zou leuk zijn als hij aanstalten maakt, laat zien dat hij het ook zou willen betalen. Of ie daadwerkelijk afrekent aan het eind van de avond, interesseert me eigenlijk niks. Het feit dat hij moeite doet geeft al voldoening. Dat hij de avond minstens een paar tientjes waard vond ook. 
Dan moet je afscheid nemen. Dat haat ik misschien nog wel meer dan het ontmoetings-kunstje. Je kent elkaar nu lang genoeg voor drie kussen, (die dus altijd fout gaan, al helemaal na drie wijn) maar niet lang genoeg voor een uitgebreide tong sessie en een paringsdans. Toch maar die knuffel dan, en misschien die drie kussen als hij heel leuk is. En je vervolgt je weg naar huis, met je zwetende handen geklemd om je telefoon, wachtend op een: 'Slaap lekker/Was gezellig/Doen we vaker.' En je hebt helemaal beet als hij eindigt met drie 'xxx'-jes. 

Echt, internet daten kan heel leuk zijn, maar die stress die eraan voorafgaat: POEH. Hoe valt dat te verminderen, vroeg ik mezelf laatst af. Het is gewoon de angst dat ze je niet leuk vinden, of dat je hen niet leuk vind en alles voor niks geweest is. Daarom zet ik tegenwoordig maar een feestneus op, met een holografische kleuren bril en ontploft haar, trek m'n regenboog-unicorn onesie aan waarin ik een tientonner lijk (wel een cute one though) laat ik m'n BH lekker thuis, en ren ik m'n internetdate, astmatisch lachend als een walrus in de armen, terwijl ik een stuk van Shakespeare opratel. Dan is het ijs in ieder geval gebroken. Of hij me daarna keihard unmatched en onze geschiedenis in z'n prullenbakje stopt, wie zal het zeggen? Maar dan in ieder geval wel om de echte mij. Take it or leave it.

Veel liefs,
Een naar links swypend meisje, Dianel Arends
Phoetrylogo-22.gif


Jij kan, kon, kunst.                                                                                                                          13-04-2017

Kunst is iets geweldigs. De nachtwacht in het Rijksmuseum, Hamlet van William Shakespeare, graffiti op de doorgaans saaie muren van de stad en foto's van Marco Borsato. Kunst is iets wat vrij is. Wat voor de een rommel kan zijn, is voor de ander kunst. "Beauty is in the eye of the beholder". schreef Shakespeare ooit, Schoonheid schuilt in het oog van de waarnemer, en dat is waar. Toch zou ik daar graag nog iets aan willen toevoegen.

Wat jou heel erg kan raken hoeft mij niets te doen en andersom. Kunst is er voor iedereen, in alle soorten en maten en in alle vormen. Iedereen kan kunst creëren, iedereen is een artiest. Zolang je het maar met je hart maakt, met je emoties en gevoelens. Mijn lieve vriendin Maaike kan bijvoorbeeld heel mooi zingen, ze legt haar gevoel erin, gaat er helemaal in op. Dat raakt mij. Ik huil zelden, maar zij raakt altijd een gevoelige snaar bij mij. Prachtige vorm van kunst. Een andere artieste die mij raakt is Femke van La Fem Art & Design. Haar werken zijn altijd heel dromerig, zacht en fantasierijk. Het betoverd me, houdt me vast. Mijn lieve vriendin Floortje kan zich weer heel erg mooi en kunstig kleden. Zij uit zichzelf door middel van mode en stijl en ziet er altijd geweldig uit. En een lieve vriend van mij, maakt weer hele mooie foto's. Foto's die me vasthouden, die me boeien, mij aanzetten tot het maken van meer kunst. Want hoe mooi moet zijn kijk op de wereld zijn als hij in staat is het zo vast te leggen.
Erin Hanson, nog zo'n artieste die mij raakt. Haar gedichten zijn altijd on point, diep en met een geweldige flow. Maar ook iemand zoals mijn lieve moeder is een kunststuk op zich. Als ze op haar stoel zit, en de zon schijnt op haar haren dan is ze zo mooi, en ze heeft het niet eens door. Kunst in haar puurste vorm. 

Ik ben gaan schrijven omdat ik mij vaak ongelukkig voelde, alleen. Ik had zoveel gevoelens die ik niet kwijt kon dat ik het eens besloot op te schrijven. De woorden vlogen het papier op, in topsnelheid. Alles wat ik binnen had gehouden, alles wat ik had opgekropt, kwam eruit. Het voelde zó goed om te schrijven dat ik het meer wilde doen, mijzelf uitdagen om alles uit mezelf te halen en dat over te brengen naar andere mensen. Kijken of zij dan ook zouden voelen wat ik voel, of ze zouden snappen wat ik bedoel. Dat sloeg aan, mensen vonden het mooi. Maar ikzelf was niet tevreden. De Nederlandse taal is niet iets wat ik prachtig vind, en ik stoeide altijd met zinnen om de meest mooie woorden naar boven te halen, het kracht bij te zetten. Ik kwam uit op dichten. Alles schreef ik van mij af, en het hielp. Als je door mijn gedichten spit op mijn website zie je mijn hele geschiedenis. Mijn eerste liefde, mijn eerste hartenzeer, mijn eerste verlies en je ziet me zelfs volwassen worden. Mijn valkuil is alleen dat ik erg perfectionistisch ben. Het is nooit mooi, perfect of origineel genoeg. Daarom blijf ik mijzelf telkens uitdagen tot het maken van andere kunst. Vandaar ook mijn nieuwe concept Phoetry, mijn gedichten in combinatie met mijn nieuwe manier van zelf-expressie, fotografie. En zelfs mijn nieuwe samenwerkingen met andere artiesten, om iets nieuws te creëren hoort bij mezelf ontwikkelen. Mijn kunst te delen met de wereld en mensen te raken, in beweging te brengen. Zorgen dat ze geïnspireerd raken en zelf ook iets willen creëren, of de kunst vertonen van iets voelen in het algemeen bij mijn werk.

Schrijven is mijn uitlaatklep, en ik kom daar mee naar buiten. Dat is mijn keus, mijn vorm van kunst. Ondanks dat denk ik dat iedereen een artiest is. Of je daar nou voor uitkomt of niet, iedereen creëert kunst.
Je gedachtes als je denkt aan iemand van wie je houdt. Dagboekfragmenten, waar je schrijft hoe je je écht voelt vanbinnen. Jezelf opmaken en aankleden, jezelf creëren. Als je je verdrietig voelt, en je laat die emoties toe, en je huilt, dat is knap, dát is kunst.  Het is al een kunst dat we ademen, leven en liefhebben.
Kijk naar jezelf, waar je nu bent gekomen. Al die jaren die je al achter de rug hebt. Fijne tijden, tijden dat je gelukkig was. Tijden dat je ongelukkig was en misschien wel mensen verloren bent. Het heeft je uiteindelijk sterker gemaakt, want kijk naar jezelf: Hier ben je, sterker dan ooit, mooier dan ooit, a piece of artwork. Jezelf durven zijn, in al jouw eigenheid, dat is kunst van de hoogste plank.
"Beauty is in the eye of the beholder"... "and in the heart of the creator." 

Veel liefs,
Een kunstzinnig meisje
Dianel Arends
Phoetrylogo-22.gif


Hoe-zit-m'n-kut-blog.                                                                                                                  22-02-2017

Lang haar, slank met vrouwelijke rondingen, een prachtige huid, flawless zonder make-up en parelwitte, rechte tanden. Nee, deze blog gaat niet over Barbie of over Pocahontas, ik heb het over echte vrouwen. Althans, de maatstaven waar vrouwen aan moeten voldoen, als het even zou kunnen.
Ze moet er mooi uitzien, lief zijn, natuurlijk, sexy en een tikje ondeugend zijn. Het liefst nog met sproetjes en amandelvormige ogen en volle lippen met een natuurlijke cupid's bow.
Natuurlijk, zeg je? Ja natuurlijk, want als er aan gesleuteld is telt het niet meer. Mits niemand het weet natuurlijk. 
De perfecte vrouw, toch? MIS! Want ze moet ook nog een perfect karakter hebben, ambitieus zijn, zelfstandig, haar eigen carrière hebben en ontzettend vruchtbaar zijn. Zo'n vrouw met wie je intens diepe gesprekken kunt voeren en snoeiharde seks kunt hebben. Een vrouw die zichzelf en haar perfecte lichaam laat afmatten in de sportschool met pittige work-outs, en daarna 20 cheeseburgers met extra kaas naar binnen werkt terwijl de saus langs haar mondhoeken naar beneden druipt. Zo'n vrouw die naast je paradeert in high heels en alle mannen hun nek laat verrekken, en s'avond met een onesie (zonder make-up dus en die flawless skin) naast je op de bank Stars Wars kijkt. Niet omdat het zijn favoriete film is, nee, ze is fan.
Ze moet van alle markten thuis zijn, over al deze eigenschappen bezitten, en meer.
Aantrekkelijke mensen hebben 20 % meer kans om te worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek en ze zijn ook nog eens gelukkiger, rijker, gezonder, en ze vinden makkelijker een partner. (bewezen feiten)
Ik bedoel maar, dat de druk om perfect te zijn steeds hoger komt te liggen, en het daadwerkelijke 'perfect zijn' steeds moeilijker haalbaar wordt, weten we allemaal. Ik draag ook weleens extensions tijdens het stappen voor een mooie volle bos haar, of een setje nepwimpers voor een zwoele oogopslag, maar er zijn vrouwen die wel heel erg ver gaan. Vrouwen die niet meer rationeel kunnen nadenken en streven naar perfectie. Niet alleen met hun gezicht, borsten, squat-kont of nagels. Maar zelfs hun 'heavenly flower' moet er aan geloven. Ja mensen, ik heb het over private parts, *tromgeroffel* DE VAGINA. 
En ik heb het niet zomaar over een of andere flamoes met té grote vleugels of een verzakking, nee, ik heb het over redelijke mooie punani's die worden verbouwd omdat het ALTIJD perfecter kan.
Ja! En wat doe je dan? Je maakt een afspraak bij vaginafluisteraar: Amir Marashi! Voor al uw schaamlip-inkortingen en clitoris-kapjes.
Deze man verricht wonderen. En als je denkt dat hij na het verbouwen van 400 vagina's een kutkop heeft gekregen, dan heb je het mis. Deze knappe Iraanse man ziet eruit alsof hij in de sportschool woont, en in z'n vrije tijd model is voor Calvin Klein. Hallelujah! Heb je tenminste wat om naar te kijken terwijl hij eigenhandig je 'perfecte vagina' ontwerpt. 
Wat leven we toch in een rare wereld. Begrijp me niet verkeerd, als je écht ongelukkig bent over hoe je eruitziet daar beneden of elders, moet je er vooral wat aan laten doen. Zolang je het maar voor jezelf doet en nooit voor een ander. Wees gewoon tevreden met wie je bent, iedereen kan in de spiegel kijken en denken, 'Damn die heupen, daar mag wel wat vanaf' of. 'm'n neus zou wel wat kleiner mogen.' De vraag is: Stoort het jou? Of ben je bang dat het de buitenwereld stoort? Bij optie 1 is er uiteindelijk bijna altijd wel een oplossing, mits je ervoor wilt werken. Bij optie 2 zou ik zeggen, fuck die oplossing en embrace yourself.
Iedereen is mooi op zijn of haar manier. Gigi Hadid heeft een prachtige kop, maar misschien heeft ze wel een hele nare eigenschap. Óf stinkvoeten.
Iedereen heeft zijn tekortkomingen, en dat is prima. Vullen we elkaar daarom niet juist prachtig aan? Stay true to who you are en blijf altijd jezelf, alleen dan zul je naar mijn idee écht gelukkig worden. Amen.
En als je na deze semi-cliché preek nog streeft naar perfectie, of het idee hebt perfect te moeten zijn, regel dan een man die minstens zoveel moeite doet. Want mooie mensen vinden immers sneller een partner. En mocht hij lui zijn (perfectie komt met gebreken) dan maak je gewoon een afspraak voor hem bij de chirurg voor een permanente sixpack, of bij dokter ballenstrijker voor een (op het oog) perfecte scrotum. Hulde!

Veel liefs,
Een niet perfect, maar prima meisje, Dianel Arends
Phoetrylogo-22.gif


Meer of minspiratie.                                                                                                                   19-10-2016

Soms hoor ik ergens een gesprek over een onderwerp en begint mijn brein daar meteen een gedicht bij te schrijven. Soms zie ik ergens een bepaald beeld van iets of iemand, en stromen de rijmpjes meteen als een perkament scroll voor mijn ogen. En soms, niet vaak, maar heel soms zit ik zonder inspiratie. Ja, ik weet het.. Zelfs ik zit soms zonder inspiratie. *schud niet begrijpend mijn hoofd* Ik zit in een semi serieuze najaarsdip, denk ik. Want hoe ik mijn best ook doe, er komt niets uit. Waar ik vorige week nog vol optimisme het schrijven van mijn boek herpakte, is het lettervakje in mijn hersenen nu leeg. *sigh.*
De wereld is op z'n mooist, de kleuren in het bos zijn fel en kleurrijk, ik voel me optimaal herfstig en cozy maar er komt geen woord op papier. Genoeg discussies op T.V. en internet waar ik me druk om maak of enthousiast van wordt, maar ik kan de zinnen niet vinden die aansluiten bij hoe ik me voel. Hoe dan? En rolt er dan toch wat uit mijn hoofd dan is het een onderwerp waar ik er al tienduizend van op de plank heb liggen, en het er ondertussen lijkt op een heartbreak hotel. (ik leef van mijn eigen en andermans hartenzeer, dat slurp ik op als een spons en daar krijg er energie van. Schrijvers-energie wel te verstaan, anders is het wel héél eng)

Ik wil weer dichten, ik wil weer een onderwerp wat me aangrijpt, boos maakt, verwonderd of me laat lachen, en er dan in alle enthousiasme een passend gedicht bij schrijven. Gewoon achter mijn laptop gaan zitten, word 2010 op wit en typen als een bezetene tot er niks meer uit mijn vingers komt en er sterke, rijmende zinnen het document vullen. Like BAM! Gedicht in your face!
Maar waar haal ik onderwerpen vandaan in mijn minspiratie-loze hoofd?
Ha! Nu komt het! Ik wil graag dat jullie me helpen, in deze moeilijke tijd van writersblockjes en blanc pages! Ik wil dat jullie, mijn lezers, mij vertellen wat jullie willen lezen!

Daarom hieronder een reactie-vakje. Heb jij een onderwerp of gemoedstoestand of iets waarvan jij denkt: "Nou, daar kan een pracht gedicht over ontstaan!": let me know!
Ken je misschien iemand die een dierbaar iemand verloren heeft, of een oppepper kan gebruiken vanwege omstandigheden? Laat je creatieve brein werken en verzin me een onderwerp!
Misschien een onderwerp waar jij wakker van ligt, of waar je super enthousiast over bent? Misschien een probleem, iets waar je nu zelf door heen gaat? Of misschien een gebeurtenis uit je leven dat je ongelooflijk sterk heeft gemaakt? De beste beslissing in je leven? Misschien wel de mooiste dag uit je leven? Of een persoon waar je wel boeken over vol zou kunnen schrijven?
Jij mag even voor mijn niet functionerende, warrige creatieve-ik spelen en mij onderwerpen influisteren waar andere misschien wel kracht uitputten, en ik mijn kracht in terugvind. Mocht het te persoonlijk zijn, dan kan ik jullie natuurlijk altijd even privé een berichtje sturen.
Laat je naam en E-mailadres even achter (Don't worry, ik zal ze niet doorverkopen!) en opper je idee. 
Ik vertrouw op jullie als jullie vertrouwen op mij, Want een writersblock is niet voor eeuwig, toch? ;)

Ik kijk uit naar jullie reacties. Alvast heel erg bedankt en alle liefde van de wereld. 

Veel liefs,
Een meisje wat uitkijkt naar de reacties, Dianel Arends
Phoetrylogo-21.gif

 

Reactie plaatsen

Reacties

Anoniem
een jaar geleden

Hoi Dianel,
Ik heb wel een mooi thema. Jij en je familie weten als geen ander hoe het is om een kostbaar iemand te verliezen. Jij weet hoe verdriet voelt en kan dat mooi verwoorden. Nu zou ik je willen vragen of je een mooi gedicht wilt schrijven voor mijn mooie lieve nichten . Zij hebben een hele lastige jeugd gehad , en verloren op hele jonge leeftijd 12 jaar geleden hun lieve moeder. Het is herfst. Terwijl ze net was overleden, vonden ze tijdens het opruimen een gedicht :
Geboren in de herfst,
Leef ik in de herfst,
Om te sterven in de herst. Die had hun moeder geschreven heel lang geleden. Zo droevig , maar ook bijzonder tegelijk . Elk jaar gaan ze naar haar graf( ik ben dinsdag ook geweest met mijn mama ) en we hebben het er weer mooi bij gezet( heb een foto). Ik denk dat mijn nichtjes het zullen waarderen als ze een prachtig gedicht zullen lezen, over hun moedertje wat hen kan steunen, elk jaar in de herfst weer. Afgelopen dinsdag zou ze 60 jaar zijn geworden. Ooit zullen ze het samen vieren <3

Tante Jacq
een jaar geleden

Van heel gelukkig zijn naar weer een donkere dag....

Marion
een jaar geleden

De herfst.


Geschonden.                                                                                                                              21-09-2016


"Souad wordt geboren in een dorpje op de Westelijke Jordaanoever in een gezin waar haar brute vader de scepter zwaait. Op zeventienjarige leeftijd wordt ze verliefd op een jongen uit haar dorp. Ze ontmoeten elkaar een paar keer in het geheim, en dan wordt Souad getroffen door het wrede noodlot: ze is zwanger. Als haar ouders erachter komen wordt er geen moment geaarzeld: ze heeft de familie onteerd en moet sterven."

Naast het vele schrijven dat ik doe, lees ik ook veel boeken. Thrillers, fantasie boeken en detectives en soms een heerlijke Young Adult van Sophie Kinsella.  Maar het allerliefste lees ik waar gebeurde verhalen. Verhalen van mensen die iets hebben meegemaakt wat zo heftig, mooi of vreselijk is dat ze het moesten opschrijven.
Al mijn vriendinnen weten dat ik graag lees en komen soms aanzetten met de meest heftige en zware boeken. Zo ook mijn vriendin Floortje (Shout out naar jou, Flo) die afgelopen donderdag kwam aanzetten met het boek: Geschonden. Geschreven door Souad. Waarvan ik vermoed dat het niet haar echte naam is, zoals ze alles strikt geheim moet houden.
Na het lezen van de achterkant kon ik niet wachten om haar verhaal te lezen en ben meteen begonnen. Ik wil jullie ook graag meenemen in dit verhaal, omdat het mij zo geraakt heeft. Wel even een waarschuwing: de passages die volgen kunnen schokkend zijn.

"Ik ben een meisje en een meisje moet snel lopen, met gebogen hoofd, alsof ze haar passen telt. Ze mag niet opkijken, haar blik niet naar links of naar rechts laten afdwalen, want als ze die van een man zou ontmoeten zou het hele dorp haar voor charmuta uitmaken, en als een getrouwde buurvrouw, een oude vrouw of iemand anders haar alleen over straat ziet lopen, zonder haar moeder of haar oudste zus, noemen ze haar ook charmuta. Een meisje moet getrouwd zijn om recht voor zich uit te kunnen kijken, zich te mogen epileren en juwelen te kunnen dragen, en als ze op haar veertiende nog niet getrouwd is, zoals mijn moeder, begint het dorp de spot met haar te drijven." 

Meteen bij het lezen van de eerste passage bekroop me een gevoel van woede, onmacht en ongeloof. Je weet dat het er in andere landen soms anders aan toe gaat maar het is zo ontzettend ver weg voor mijn westelijke brein. In sommige culturen, zelfs in Nederland is dit (met uitzondering van het trouwen op zo'n jonge leeftijd.. Hoop ik)  de normaalste zaak van de wereld. En wie ben ik om hen te oordelen. Het gaat nou eenmaal anders soms vertelde ik mezelf en ik besloot door te lezen, niet wetende dat dit het mildste is vergeleken bij de schokkende passages die me te wachten stonden. 


"Ik zie hem nog voor me, die vader. Ik zal hem nooit kunnen vergeten; het lijkt alsof mijn hoofd die man gefotografeerd heeft. [...] Hij is klein, gemeen en ik herinner me nog goed hoe hij op een avond zijn riem afdeed en schreeuwde: 'Waarom zijn de schapen alleen teruggekomen?!' Hij grijpt me bij mijn haren en sleurt me over de grond naar de keuken. Als ik op mijn knieën lig slaat hij. Hij trekt aan mijn vlecht alsof die eraf moet, en knipt haar met een grote wolschaar af. Mijn haar is eraf! Of ik nu huil, schreeuw of smeek ik krijg alleen maar meer schoppen want het is mijn schuld." 

Elke dag zat Souad opgesloten in het huis met haar zussen. Vrouwen hebben daar geen enkele rechten. Ze zijn nog minder waard dan een schaap of een koe. Souad vulde haar dagen met werken, onderdanig zijn en flink mishandeld worden en ze vond het niet eens erg. Het was 'normaal'. Souads broer mocht alles. Naar de bioscoop, naar de stad en naar school. Het woord van de man is daar het enige woord en het is een schande als de vrouw alleen maar meisjes baart. Als de mannen in dat dorp konden kiezen tussen een meisje en een koe, kozen ze de koe, zo lees ik verder. 


"Mijn moeder lag op een schapenvacht op de grond. Ze was aan het bevallen en mijn tante Salima zat naast haar op een kussen. Toen hoorde ik geschreeuw, van mijn moeder en van de baby, en heel snel pakte mijn moeder de schapenvacht en verstikte het kind." 

De rest van deze intens schokkende passage zal ik jullie onthouden, want de hele gebeurtenis wordt  tot in detail omschreven. Souads moeder heeft dit niet bij één baby gedaan, maar minstens bij zeven. Ik was diep geschokt. Je weet dat er dingen gebeuren maar het is zo'n ver van je bed show dat je het allemaal wel gelooft. Nu ik dit zo las, zo echt, schrok ik me een ongeluk. Hoe bizar is het? Overal in het boek komen de woorden 'bang voor de dood' voor. Want zoals Souad zelf heeft geschreven kan het daar voor het vrouwelijke geslacht zo afgelopen zijn voor een onnozele reden. Zo ook de heftige passage waar de broer van Souad, Souad's zus wurgt met een telefoonkabel, die ik jullie ook zal besparen. 


Souad was verliefd op haar buurjongen Faiez. Hij loopt haar een keer achterna als ze met de schapen naar het weiland loopt en hij vertelt haar dat hij met haar wilt trouwen en naar haar vader zal gaan om het te regelen. Faiez raakt Souad aan en wilt seks met haar. Souad wilt eigenlijk niet maar is bang een goede man als Faiez te verliezen en laat hem begaan. Weken later komt Souad erachter dat ze zwanger is van Faiez en als ze hem dit laat weten, vlucht hij. Een miskraam wil niet lukken en Souad zit in de val op het moment dat haar ouders erachter komen dat ze zwanger is. Ze schakelen Souad's schoonbroer, de man van haar oudste zus, in om haar te vermoorden.

"Plotseling voel ik iets kouds op mijn hoofd. En het moment daarop sta ik in brand. Ik begrijp dat het vuur is, en de film gaat sneller, de beelden volgen elkaar heel snel op. Op blote voeten ren ik door de tuin, ik sla met mijn handen op mijn haar, ik schreeuw, ik voel mijn jurk achter me wapperen. Staat die ook in brand? [...] Ik kan mijn hoofd niet meer optillen, mijn lichaam of mijn armen niet meer bewegen, ik brand, ik brand maar door... [...] Als ik mijn ogen een beetje opendoe, zie ik alleen maar een klein stukje van mijn jurk of van mijn huid, ik weet het niet. Het is zwart en het stinkt. Ik brand nog steeds, en toch is er geen vuur meer om mij heen. Maar ik brand wel, in mijn hoofd ben ik nog steeds brandend aan het rennen. Ik ga sterven, dat is goed. Misschien ben ik al dood. Eindelijk is het afgelopen." 

Souad overleeft dit tragedie en komt in het ziekenhuis. Als haar ouders horen dat ze nog leeft komen ze naar het ziekenhuis en bieden haar een glas gif aan. Als Souad niet sterft is de familie ten schande gemaakt. Gelukkig komt Souad in handen van Jacqueline, wie werkt voor Terre des Hommes.

Inmiddels is Souad getrouwd en woont ze ergens in Europa met haar kinderen en man. Ook haar zoon om wie ze bijna levend verbrand was, woont bij haar in. Ze durft nooit meer terug te keren naar haar geboortedorp omdat ze er zeker van is dat ze dan alsnog vermoord wordt. Ze is getekend voor het leven door haar verleden. De brandwonden zijn heftig en het heeft elke dag, tot op de dag van vandaag, nog steeds invloed op haar leven en de keuzes die ze maakt.

Een heftig boek maar hoe dapper is Souad dat ze haar verhaal, wat voor veel mensen een enorm taboe is, op heeft geschreven en heeft uitgebracht. Om mensen bewust te maken van de horror scenario's die zich af spelen op sommige plekken op de wereld. Ik ben erg geraakt door dit enorm heftige verhaal en besef me maar weer eens in wat voor een fijn land we leven en een fijne cultuur. Vooral met al het klagen tegenwoordig over alles, we zijn vrij. Wij zijn zo ontzettend vrij en daar moeten we dankbaar voor zijn. Genoeg mensen, meisjes, die nog leven in gevangenschap, en bang zijn dat elke dag, hun laatste kan zijn. Voor eventuele geïnteresseerde, het boek is hier te koop. 

Veel liefs,
Een geschokt maar bewust meisje, Dianel Arends.
Phoetrylogo-20.gif

 

20160921_160401.jpg

 


Ωδή στη Ρόδο, Ode aan Rhodos.                                                                                                17-09-2016

 

Het is mijn laatste vakantiedag vandaag, morgen begint het echte leven weer.
Dan moet ik weer knallen op het werk en voldoen aan bergen verplichtingen en activiteiten.
Het rood omlijnde woordje ´tandarts´ in mijn agenda komt steeds dichterbij en m´n werkkleding hangt gewassen aan de lijn te drogen. Ik raak altijd een beetje in een dipje als de vakantie, waar je heel het jaar naar uitgekeken hebt, bijna om is. En het gaat zo enorm snel.
En daarom swipe ik nog een keer door alle vakantiefoto´s, doe ik nog eventjes mijn ogen dicht om weg te dromen bij een Ωδή στη Ρόδο, een ode aan Rhodos. 

 

De uitgestrekte landschappen vol met zilverkleurige olijfbomen, bergen zo hoog dat je niet kunt zien waar ze eindigen en een zee, een zee zo blauw en helder dat je je het liefste wilt laten meevoeren met de golven, bestemming onbekend. Zo prachtig en vertrouwd ziet ze eruit.
Ik ben terug op Rhodos. De zon die daar gemiddeld 300 dagen per jaar schijnt, lijkt nog niet van plan ermee op te houden. De dagen en avonden zijn lang, vol leven.
De legende gaat dat ze oppergod Zeus de wereld verdeelde onder verschillende goden. Hij vergat daarbij alleen de zonnegod Helios. Hierop rees het eiland Rhodos op uit de zee, en kwam vervolgens aan Helios toe, die het eiland verwarmde met zijn zonnestralen. Niet een heel geloofwaardig verhaal, tot je de schelpen ziet liggen op de hoogste berg van het eiland.
Rhodos kent vele mysteries, vele schatten. Niet alleen boven water is het een paradijs.
Ik dip mijn voeten in het verkoelende water. De hoeveelheid verschillende vissen deed me verbazen toen ik laatst ging snorkelen. Grote zwarte vissen, kleine kleurrijke en inktvissen die drijven als bloemen met de stroming mee.
De rotsen onder water gaan enorm diep en als je geluk hebt, kun je zo een grot inzwemmen. Ik sluit mijn ogen en hef mijn gezicht naar de zon. De mensen hier zijn geweldig. Ze ontvangen je alsof je al jaren vrienden bent. Niks is te gek, alles is mogelijk. En de wijn... De wijn is zo zoet van smaakt dat het lijkt alsof de god Dionysos de druiven zelf voor je heeft geperst.
Rhodos. Het land met fenomenale uitzichten, Schitterende natuur en schatten der mythologie. Het land waar je even je zorgen kunt vergeten en je kunt overgeven aan het leven. Het fijne leven. Het land waar ik zeker ooit zal terugkeren. 



Ik open mijn ogen en sluit de foto-slide met vakantiefoto's af. Het is tijd om deze prachtige vakantie op een eiland, dat voor altijd in mijn hart zit, af te sluiten en terug te keren naar de realiteit. Om door te bikkelen, en mijn dromen uit te laten komen.
Terugkeren naar Rhodos zal ik zeker. Misschien wel sneller dan gedacht.
Maar niet nu, want: Het is mijn laatste vakantiedag vandaag, morgen begint het echte leven weer. Maar eerst nog even dit stukje tikken en genieten van de laatste avond. Vakantie, je was heerlijk.

Veel liefs,
een na-genietje, Dianel Arends.
Phoetrylogo-19.gif

 

 

14369852_10208810959723899_2854783231871999980_n.jpg

 


Zomer in Nederland.                                                                                                                 13-07-2016

 

Het is zomer in Nederland. Alles staat volop in bloei, de vogels fluiten prachtige liedjes, de kust vult zich met toeristen en strandgangers en de tuinen vullen zich met bourgondische levensgenieters. 30 graden en lange zwoele zomeravonden. Winterjassen uit, bikini's aan. Toch? Daar had onze atmosferische god een ander idee bij, namelijk: Onweer, kou en met een beetje geluk kunnen we binnenkort zwemmend naar het werk. Zucht, zomer in Nederland.
Seriously, Zeus. Wat heeft Nederland jou ooit aangedaan om deze zomer te verdienen? Mensen trekken de winter en vooral regenjassen weer uit de kast en paar goede kaplaarzen en trotseren de Nederlandse zomer. Ik werk in een winkel en zie bijna dagelijks de mensen binnen stromen (letterlijk.) Diepe fronsen in hun gezicht en verregende haren. Nors doen ze dan hun bestelling alsof ik Zeus himself ben en ik maar vrolijk doen want het zijn en blijven klanten en klant is altijd (bijna altijd) koning.
Deze Nederlandse zomer maakt ons chagrijnig. Daar zijn we goed in als Nederlanders, chagrijnig zijn. en dat uit zich dan weer in een volgend fenomeen waar we als Nederlanders goed in zijn: klagen. maar eerlijk gezegd geef ik ons deze keer geen ongelijk. Het is een echte kutzomer, punt. Dat is wat het is en ik ga mij niet eens excuseren voor mijn taalgebruik.  Maar ik weet ook, als slimme Hollandse boeren trien dat klagen uiteindelijk niks oplost en meer kwaad doet dan goed. Want als je eenmaal in die negatieve spiraal zit, oh men, kom er dan nog maar eens uit. En ik zou mij niet zijn als ik daar weer niet een briljante oplossing voor zou verzinnen. Een idee, een plan: Operatie WMZ, weg met Zeus. En ik ga je precies vertellen hoe we dat gaan aanpakken. 
Wij zijn Nederlanders. Wij zijn koude en strenge winters gewend. Regen hoort al bijna bij onze cultuur en we weten precies hoe we met het moeten omgaan. Wat nou, als we dat in ons voordeel laten werken en Zeus een staaltje echte Nederlandse mentaliteit laten zien?

Onweer en regenbuien vanavond? Alright! Hang de lampionnetjes maar op en trek de barbecues maar uit het stof.
Zwemmend naar het werk wegens wateroverlast? Trek je bikini aan en neem je opblaas dolfijn mee! Warme kleren en een sjaal aangeraden door dat ene festival? Fuck it en doe je meest zomerse outfit aan. Onweer en windkracht 10 aan de kust? Mooi! Laten we gaan zwemmen! (Oké misschien is dat laatste niet echt een heel goed idee maar je weet waar ik naar toe wil, toch?)
 
We laten Zeus eens zien uit welk hout we gesneden zijn en dat we niet de hele zomer laten verpesten door een beetje regen en wind. Want dat zijn we na al die jaren op Hollandse bodem wel gewend dacht ik zo. En zullen we wedden dat als die Zeus ziet dat we niet te temmen zijn, het binnen no time 27 graden is met volop zon en we écht kunnen genieten? Mocht dat niet lukken hebben we altijd een plan B. Ik reis deze zomer naar Griekenland en kan altijd nog een hartig woordje met hem spreken. Ik stem voor!

Veel liefs,
Een meisje dat zich niet laat kisten door wat regen, Dianel Arends.
Phoetrylogo-18.gif

 


Van quinoa kutten naar frikandel speciaal trutten.                                                               28-02-2016

De superfood hype is al een beetje overgewaaid en de #Onlyhealthy storm is al een beetje gaan liggen. De mensen die zich eerst vastklampten aan goji bessen en granola hebben de strijd verloren en eten gewoon weer bruin brood en muesli. Alleen de doorgewinterde, échte quinoa kutten houden zich staande in hun steeds verder uitdunnende leger. De koningen koninginnen der quinoa kutten.

Steeds meer vriendinnen mijden de biologische superfood winkels en stappen weer gewoon in de auto naar de supermarkt. Zelfs fietsen voor de bespoten peren en sinaasappels zit er niet meer in. De koninginnen maken de gekste dingen van de superfoods, want waarom eieren, melk en bloem mixen voor een heerlijke ouderwetse pannenkoek als je ook spelt pannenkoeken kunt maken met als topping wat moerbeien, cranberry's of rozijnen? Bruin brood met kaas van de supermarkt wat eens volstond als een gezond, goed ontbijt word nu afgeschreven als ongezond en dikmakend. Nee, ze bakken massaal hun eigen brood met zeewier. En hebben ze toch een keer een zwak moment (of een moment van bezinning) dan rennen ze naar de bioloog voor übergezonde chocolademelk zonder suiker want ze zouden eens wat binnenkrijgen. NOT ACCEPTABLE. 

Ik vraag me oprecht af of je gelukkig kunt zijn als je zo leeft. Tuurlijk, gezond en gevarieerd eten is belangrijk. Heel belangrijk zelfs. Maar ik ben benieuwd of het ook gezond is constant zo drastisch bezig te zijn met gezond eten. Ik geloof dat het goed is voor de mens soms te zondigen en je favourite comfort food te verslinden. Of het nou een magnum is of een stuk appeltaart. Je gaat er niet dood aan om af en toe te genieten, toch? Als je zelfs al een superfood alternatief gaat zoeken voor je trek in een glas chocolademelk ben je behoorlijk obsessief bezig. Wat in mijn ogen niet gezond is. 

Anyway, je bent nog steeds baas over je eigen lichaam en je eigen levensstijl, dus als jij elke maand een week wilt detoxen en leven op cherrytomaatjes, be my guest. Maar ik sta soms met mijn oren te klapperen als ik kinderen met elkaar hoor praten in de speeltuin vlak bij waar ik woon.

"Wat gaan jullie eten vanavond?"
"Kip met appelmoes en patat. En jullie?"
"Patat van aardappelen uit de supermarkt?"
"Euh, ja ik denk het.. Wat gaan jullie eten dan?"
"Wat ongezond! Wij eten ook friet vanavond."
"Je zegt net dat het ongezond is!"
"Ja duhh, friet van normale aardappelen uit de supermarkt wel! Vol met E-nummers en troep zegt mama. Wij eten zelfgemaakte frieten van zoete aardappel, gebakken in kokosolie met omega-naise en kelp." 

En dan heb ik het niet over pubers van 13, maar over kinderen van 8/9 die al helemaal geobsedeerd zijn met E-nummers, suikers en superfoods. Daar gaan mijn haren recht overeind gaan staan. Nogmaals, gezond eten is uitstekend, zeker voor kinderen, maar af en toe patat met kip en appelmoes kan echt geen kwaad. Het is zelfs gezond niet alles te ontzien. Er staat bij mij dan ook de hele dag een glimlach op het gezicht als ik taferelen zie zoals deze:

"Wat is dat?"
"Paprika chips, wil je ook?" 
"Uhm, nee, dankjewel." 
"Hoezo niet? Het is echt lekker hoor!" 
"Ik heb dat nog nooit gegeten, dat mag niet van mama, ze zegt dat het ongezond is."
"Heb je nog nooit paprika chips gegeten!? Hier, je moet het echt proeven!" 
-Quinoa dochter neemt voorzichtig een hapje paprika chips.-
"Oh wow, dit is echt heel lekker!"
"Kom bij mij spelen, dan krijg je ook een zakje!"
"Oke!" 

Makes my day! De 'ongezonde' generatie neemt het op tegen de kinderen van de quinoa kutten en begint langzaam terrein te winnen. HA! De superfood hype ebt langzaam weg en soon zullen er nog maar weinig mensen zijn die niet af en toe wat ongezonds naar binnen schuiven. De mensen die het wel volhouden, de koninginnen der quinoa kutten krijgen een museum, zo zeldzaam worden ze. Met een keuken vol superfoods en bakbenodigheden zodat ze zelf allerlei quinoa recepten in elkaar kunnen flansen voor mensen die het niet gered hebben en het museum bezoeken als geschiedenisles. "Kijk kinderen, zo aten de mensen in 2016." 
Het museum zal geopend zijn van maandag tot en met zaterdag, maar zondag zullen ze echt gesloten zijn en trekken de koninginnen en koningen van Quinotopia zich terug in hun vertrekken en sluipen als de nacht valt stiekem weg. De stad in. Vermomd als ons, de 'normale' mens om stiekem wat weg te happen in een snackbar. Van guinoa kutten naar frikandel speciaal trutten. 

Want mensen die honderd procent gezond eten en niet af en toe van de quinoa troon afstappen om een frikandel speciaal te verorberen, ik geloof niet dat dat bestaat. 


Veel liefs,
Een superfood sadist, Dianel Arends.
Phoetrylogo-17.gif


Aange-naam                                                                                                                             14-02-2016

"Simon Smith heet niet langer Simon Smith. De 33-jarige Londenaar gaat tegenwoordig door het leven als Bacon Double Cheeseburger. Hij is één van de 85.000 Britten die afgelopen jaar van naam veranderde.,,Een naam is het minst belangrijke deel van iemands persoonlijkheid, die is je namelijk door een ander gegeven'', vertelde Double Cheesburger aan The Mirror. ,,Bacon Double Cheeseburger was de eerste naam die in me opkwam.'' Een dure grap was het ook niet. Voor omgerekend 42 euro, de prijs van een stuk of tien van Smiths favoriete burgers, was de naamsverandering een feit."

"Aangenaam kennis met u te maken meneer Double Cheeseburger.." "Zeg maar Bacon." "Euh oke, meneer Bacon." Hoe kan je in hemelsnaam iemand ooit nog serieus nemen na zo'n naamsverandering. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd zijn naam te veranderen naar Bacon Double Cheeseburger en dat voor 42 euro! Begrijp me niet verkeerd, ik adoreer cheeseburgers! Juist die met bacon, maar dit gaat te ver. Je zou maar eens getrouwd zijn met mister Double Cheeseburger. Zit je samen in de wachtkamer van het ziekenhuis te wachten, kijkt de hele zaal je aan als zijn naam genoemd wordt. Niet te spreken over een stevige vrij partij: "OH BACON, THAT'S THE SPOT!"  De vrouwelijke Sahara woestijn activeert zich in 3.. 2..

Anyway, deze man heeft bewust gekozen zijn naam te veranderen in een hemels broodje. Hij is degene die mag leven met de consequenties. Daarbij, als een naamsverandering daar maar 42 euro kost zou hij morgen Tajine kunnen heten, of Roti, Of Foe Young Hai. Het is zijn keus. 
Het is een feit dat anno 2016 de namen die aan baby's worden gegeven, steeds vreemder zijn. Hoe vroeger iedereen Pietje en Klaasje heette, heet nu iedereen Vlinder-Jezzebelle en Dwaynelo. (Wat klinkt als een eendagsvlieg rapper met een hele slechte artiestennaam uit The Bronx.)
Ik snap dat er steeds meer kinderen komen, en het moeilijk is een originele naam te vinden die bij je kind past, maar mensen moeten echt stoppen hun kinderen naar fruit, steden of kledingmerken te vernoemen. "Appel, kom je even je tandenpoetsen?" "Ik kom er zo aan mama." Nee, Appel! NU" "Ik kom zo mama!" "APPEL ALS JE NU NIET KOMT DAN..." Ja, dat klinkt echt heel autoritair, ik zou meteen orders aannemen van een vrouw die haar kind Appel noemt.

Mensen die hun kind een té vreemde naam geven, vind ik egoïstisch. De wereld is hard, vooral kinderen op school zijn hard tegen elkaar. Pesten is aan de orde van de dag. Dat is helaas de realiteit, hoe erg die ook is. Het lijkt me dat je er alles aan doet om je kind daar tegen te beschermen.

Echter is er nog een groep die erger is dan de mensen die hun kind een vreemde voornaam geven, de mensen die helemaal niet goed opletten bij het uitzoeken van de naam en hun kinderen Jacob Kaas, Benthe Bollman, Sam Bal, AnneWil Hokken, Justin Case, Klaartje Komen en Douwe Schat noemen. Geloof me, dit is uit de officiële lijst schaamnamen, wat betekend dat er echt mensen zijn die zo heten. (I feel so sorry for you guys.) Ik beweer absoluut niet dat mijn naam moeders mooiste is (de persoon in kwestie dacht van wel) en ik ga ook niet zeggen dat er niet veel rijmt op Dianel,  maar gepest ben ik nooit. Ik zeg ook niet dat we massaal onze kinderen weer Hansje, Wieke en Keesje moeten noemen, maar een beetje denken aan de toekomst kan geen kwaad denk ik zo. 

Dus, alle parents to be in Nederland, die in verwachting zijn van een kleine spruit, bedenk jezelf dat die kleine spruit nog heel wat jaren mee moet, en moet leven met de naam die hem of haar gegeven is. En hoe stiekem ik ook kan gniffelen om namen zoals Bennie Dood en Anna Nas, leven we nog steeds in Nederland waar het honderden euro's kost om je naam te laten wijzigen in iets wat acceptabel is.
Zo, een wijze les.
En nu naar de winkels voor een dubbele cheeseburger, met bacon. En een appel toe! 

Lieve groetjes,
Een hongerig meisje, Dianel Arends.
Phoetrylogo-16.gif


Het jaarlijks terugkerende kerst mirakel.                                                                                18-12-2015

De decembermaand, de meest magische tijd van het jaar. Sinterklaas is al een tijdje terug naar Spanje en kerstversiering doet langzaam zijn intrede.
Mooi verlichte bomen met prachtig ingepakte cadeautjes eronder, glimmende kerstballen in alle kleuren, soorten en maten, kerst stalletjes met mos bedekte daken en één van de belangrijkste vragen: Krijgen we een witte kerst dit jaar?
Kaarsjes worden weer aangestoken en zelfs de bomen in de tuin worden versierd met lampjes. Klinkt inderdaad als de meest magische tijd van het jaar als je het mij vraagt. Maar naar mijn mening, is er echter nog iets, wat nog veel magischer is. Een waar mirakel als ik het zo mag noemen! Bijna iedereen heeft hier last van en niemand, ik herhaal NIEMAND, weet hoe het komt. 
Want als ik begin december de boom weer uit het stof trek, ziet ie er nog precies hetzelfde uit als vorig jaar. De rode kerstballen zien er, na wat poetsen, precies zo uit als vorig jaar. Het kerststalletje ziet er ook net zo uit als het jaar ervoor en zelfs Jozef en Maria hebben dezelfde tevreden glimlach als altijd.
Hoe kan het dan dat ieder jaar, elk jaar opnieuw, die verdomde kerstverlichting zo verfomfaaid mogelijk de doos uitkomt? Hoe is dat mogelijk?
Sta ik begin januari als een sensei in alle rust en met beleid de kerstverlichting om een stuk karton heen te spannen, komt het er begin december uit alsof de derde wereldoorlog heeft plaatsgevonden. Hoe is dit mogelijk en wat valt er aan te doen?
Ik ben ieder jaar opnieuw weer uren bezig om al die lampjes uit elkaar te krijgen. Dit jaar net zo, alleen besloot mijn lieve moeder mij te helpen. Was ik de lampjes aan de ene kant uit elkaar aan het pluizen, draaide zij ze aan de andere kant weer in elkaar zodat ik weer helemaal opnieuw kon beginnen.
Nee, je kunt het niet samen doen. één iemand krijgt de taak kerstverlichting (een helse taak als je het mij vraagt) en moet dan vervolgens in een stille ruimte met net genoeg licht om te kunnen zien, maar niet zoveel licht dat je te overprikkeld raakt, de lampjes van elkaar ontdoen. Je moet in een prettige houding zitten want owee als je gaat verzitten en je je concentratie verliest, dan vliegen de lampjes het raam uit. (samen met je concentratie en het idee van een prachtig versierde kerstboom.) Maar we zijn er nog steeds niet over uit. Hoe is het mogelijk dat de lampjes elke keer weer zo verstrengeld raken? Ik heb weer eens een paar theorieën bedacht, komt-ie.

Theorie 1: Bedrijven die kerstverlichting maken programmeren de lampjes zo, dat zodra ze opgeborgen worden, ze veranderen in een onmogelijke puzzel. Zoiets als een Rubiks kubus, niet te doen.
Dat allemaal zodat de consument op een gegeven moment zo gefrustreerd raakt, dat de schaar erin gaat. (Dat is dus de reden dat ik de lampjes ieder jaar doe, mama gaat voor de schaar..) Gevolg: Lampjes stuk, O nee wat ik gedaan, boom zonder lampjes is geen boom, nieuwe lampjes halen die perfect gestreken en ontplooid uit de verpakking komen. Kassa. Iedereen blij.
De consument blij met zijn of haar mooie boom en het feit dat ze zo slim zijn geweest nieuwe lampjes te kopen. Het bedrijf blij dat je zo dom was geld uit te geven aan nieuwe lampjes terwijl je nog goed werkende lampjes hebt liggen, die alleen maar een beetje in de knoop zitten, en de nieuw aangeschafte lampjes precies hetzelfde lot te wachten staat. Rubiks kubus.


Theorie 2: Het lampjesbeest. Een klein projectiel dat alleen in de zomermaanden leeft en te werk gaat. Niemand weet hoe het dier eruit ziet, laat staan of het bestaat. Net zoals een spin muggen eet en een bij moet bestuiven zorgt het lampjesbeest dat de kerstverlichting elk jaar keurig een zooitje word. Kan het beestje niks aan doen, dat zit gewoon in z'n aard. Deze theorie is erg onwaarschijnlijk, maar hee, alles is mogelijk bij een mirakel!

 

Theorie 3 en tevens mijn laatste theorie: Een door en door slechte kerstman. een sl-echte kerstman.  In tegenstelling tot de echte kerstman draagt hij geen rood pak maar een zwarte. Laat zich niet rondvliegen door lieftallige rendieren maar door levensgrote vleermuizen en hij drinkt geen Coca Cola, o nee, deze verschrikkelijke kerstman drinkt Pepsi.
Het ergste is nog, De echte kerstman en de slechte kerstman zijn broers en de slechte kerstman is altijd jaloers geweest op de echte kerstman. De echte kerstman kwam thuis met een 10 op zijn rapport voor cadeautjes  inpakken en de slechte kerstman durfde niet eens thuis te komen met een mager vijfje voor hetzelfde onderdeel.
Toen de echte kerstman de leeftijd van 16 jaar bereikte, kreeg hij een mooie slee en rendieren voor zijn verjaardag. Toen de slechte kerstman 16 werd, kreeg hij een vleermuis. Omdat vader kerstman zijn bloed wel kon drinken.
Anyway, genoeg voorgeschiedenis. We weten allemaal tot wat de echte kerstman is uitgegroeid, een held, een extreem vriendelijke man met een licht roze vlezige huid en rode appel blosjes op zijn wangen. Zijn witte lange baard maakt menig vrouw jaloers, want hoeveel conditioner je ook gebruikt, zo mooi gezond haar als de baard van de kerstman krijg je nooit. Rond vliegend in een prachtig versierde slee die niet alleen je ogen doet verwonderen, zelfs je oren worden verwend: want kerst klokjes.
En omdat wij allemaal zo into santa zijn, doet de slechte kerstman er alles aan om de echte kerstman en zijn helse kerstfeest onderuit te halen. Zo sneeuwt het al jaren niet meer met kerst. Toeval? Nee, de krachten van de slechte kerstman nemen toe. De energierekeningen lopen op zodat sommige mensen hun kerstverlichting stellig achter slot en grendel houden: slechte kerstman. Degene die zich wel willen wagen aan de lampjes, zullen deze terug vinden als een wirwar. Een onmogelijke opgave om deze uit te pluizen voor kerst. DE SLECHTE KERSTMAN. 
In Amerika, waar ze altijd ver op ons vooruit lopen vechten ze al terug tegen deze slechte man. Een ware kerstverlichting ontpluizer. Iemand die binnen 3 minuten, voor een klein bedrag, jouw kerstverlichting uit elkaar pluist.
Het wordt tijd dat ook wij terugvechten tegen deze slechte kerstman, en onze kerstverlichting gewoon geduldig uit de knoop gaan halen. Het helpt mij in ieder geval als ik me vol overgave stort op deze weerzinwekkende taak, een mantra in mijn hoofd te herhalen: Hij zal nooit winnen.

Of ik dan de bedrijven bedoel die de kerstverlichting maken en ze zo programmeren dat ze vanzelf weer in de knoop gaan, het lampjesbeest wat er echt niks aan kan doen of toch stiekem de slechte kerstman, die kerst voor eens en voor altijd wilt uitroeien, hou ik liever voor mezelf! ;)
Ze mogen in alle 3 de gevallen, in geen enkel opzicht winnen. LANG LEVE KERSTMIS!

Dus, veel pluisplezier en alvast hele mooie en fijne kerstdagen en een schitterend nieuwjaar.

Lieve groetjes,
Een meisje met engelengeduld, Dianel Arends.
Phoetrylogo-15.gif


Haast.                                                                                                                                         30-10-2015

Spoed, snelheid, gezwindheid, toestand waarin snel iets moet. Kortom: Haast. Iets waar ik echt een gruwelijke hekel aan heb. Het gebeurt iedereen wel eens natuurlijk, dat we iets vergeten zijn en het dan nog even snel, lees: haastig, doen of halen. Maar sommige mensen hebben echt altijd haast, en met altijd bedoel ik ook echt, altijd.
Als deze gehaaste mensen (in dit prachtige voorbeeld, een vrouw) je op straat bijna omver lopen, laten we zeggen, op weg naar de supermarkt, zie je dat ze in hun hoofd al inpakken en onderweg naar huis zijn. Want ze moeten ook nog even langs de kapper en de stomerij om vervolgens de boodschappen vol met kant en klaar maaltijden, instant noodles en koekjes (waarom tijd verspillen aan koken in dit gehaaste leven?) thuis af te zetten voor ze haar dochter Pleuntje ophaalt bij een speeladresje waar ze alleen maar guinoa en goji bessen te eten krijgt.  k*t leven.
Als ik dan aankom bij de supermarkt, al deze haastige mensen ontwijkend (Geloof me dat is de beste optie, mensen die haast hebben lopen graag tegen je aan, of nog liever: over je heen) wil ik even rustig mijn karretjes-muntje zoeken. Dan moet ik in die tien secondes, al twee keer opzij stappen voor mensen met haast.
Als ik mijn karretje dan in mijn bezit heb, wil ik mijn bonus en airmiles kaart pakken voor de scanner. Twee stappen opzij, drie naar achter. Snel mijn bonuskaart voor het scan-ding houden en een scanner pakken. Net te laat, er was me al weer iemand voor. Snel nog een keer proberen. Tegen de tijd dat ik een scanner te pakken heb kan ik wel huilen van geluk.
Nu nog door het poortje en ik kan boodschappen doen. Helaas, daar komt een gehaaste zakenvrouw. Ze vliegt door het poortje heen. Ik wacht wel even. O, een gehaaste moeder met 2 kinderen die allebei een miniatuur karretje voor zich uit duwen. Efficiënt, zo kan moeders met één hand scannen, en met de andere hand haar man bellen of hij de oven alvast aan wil zetten.(Want waarom wachten op zoiets onzinnigs als het opwarmen van een oven..) De kinderen mogen de boodschappen voortduwen en ondertussen lekker over iedereens tenen rijden. Ik wacht wel.
Als ik het poortje eindelijk door ben, moet ik nog beginnen. We zijn dan al 20 minuten binnen.
Geen probleem verder, want ik heb geen haast maar word er wel aardig chagrijnig van dat ik telkens als ik even ergens sta, -boodschappen tellen, boodschappen alvast een beetje inpakken, een etiket lezen van een product- ik aan de kant gemaaid wordt door gemene haastige mensen. 
Chagrijnig op mezelf dat ik niet gewoon blijf staan en deze mensen iets laat zien, waarvan ik betwijfel of ze weten wat het is: een glimlach.
Anyway, ik observeer dit soort mensen wel eens, mensen die altijd maar ergens moeten zijn, waar ze op het desbetreffende moment dus niet zijn en zich haastig uit de voeten maken.
Waarom? Hoe kunnen dit soort mensen nou genieten van het leven? Als ik weer eens stil sta op de stoep, genietend van al het moois om mij heen, kijken dit soort mensen mij vreemd aan, met hun standaard Wat-sta-je-daar-nu-niets-te-doen-in-deze-HAAST-gezicht.  
En ik denk dat ik ei-de-lijk weet, na tijden observeren, waarom.
Ik sta stil op de stoep omdat ik kijk naar de mooie kleuren van de herfst. De bomen lijken wel overgoten met goud. Ik sta stil omdat ik vogel prachtig hoor zingen en wil weten hoe hij eruit ziet. Ik sta stil omdat ik geniet van de herfstzon die mijn gezicht verwarmd. Ik sta stil omdat ik zie, en mensen die altijd haast hebben, zien niks.
Dat is mijn theorie. Ik zie het bos met al zijn kleuren, de vogels, de zonnestralen en zij zien het boodschappenlijstje voor hun ogen of de trein die ze moeten halen.
Ze genieten niet, ze zijn alleen maar bezig met hun volgende actie.
Dat is toch geen leven? Het is al zo kort en als je dan ook nog eens haastig erdoorheen rent blijft er niets meer over. Ik vind sowieso dat mensen niet genoeg om zich heen kijken, niet genoeg genieten en niet aardig genoeg zijn voor elkaar, maar dit slaat alles.
Misschien zijn deze mensen wel gewoon bang voor het leven. Bang om stil te staan en dingen toe te laten. Ik geef toe, dat is soms ook best wel eng of spannend. Maar het weegt niet op tegen al het moois dat je er voor terug krijgt, zoals tijd. Want mensen met haast hebben nooit tijd, en dat willen ze wel.
Dus ik heb een missie. Ik neem een mandje rozenblaadjes mee en de volgende keer als ik boodschappen ga doen, ga ik NIET aan de kant en alles extreem LANGZAAM doen. Als er dan een haaster boos wordt, sprenkel ik wat rozenblaadjes over hen heen en schreeuw: "Geniet, het leven is al zo kort! Haastige spoed is zelden goed!" Of ze blij met me gaan zijn weet ik niet, of de boodschap over komt weet ik ook niet, maar het is beter dan niks doen. En stiekem, heb ik dan weer wat om over te lachen, en van te genieten. 

 

Lieve groetjes,
Levensgenieter Dianel Arends.
Phoetrylogo-13.gif


De net-nietjes.                                                                                                                            04-09-2015

Sommige mensen hebben alles: Een mooi huis, een goede baan met een prima salaris en de liefde van hun leven aan hun zijde. Die mensen bestaan, ze zijn lastig te vinden, maar ze bestaan. Bij die mensen gaat alles voor de wind. Ze krijgen alles wat ze willen zonder er al te veel moeite voor te doen en zien er dan ook nog eens tip-top verzorgd uit. Lees: zonder 5 dagen zich af te laten matten in de sportschool. Ze kunnen alles aantrekken, zien er zowel schitterend uit in een jurk van Anne Klein als in een trainingspak van de Action.
Laten we ze even de 'perfecte generatie' noemen. Puur metaforisch want niemand is perfect, maar zij komen aardig eng dicht in de buurt. Hulde voor deze mensen, want ik behoor er niet toe.
Nee, mijn moeder en ik zijn een andere generatie. De net-nietjes, zoals we het zelf noemen. De generatie bij wie alles gewoon net niet lukt, ook al zouden we dat stiekem wel willen. Onze bank bijvoorbeeld, prachtig om te zien en staat super in onze woonkamer, maar hij zit gewoon net niet lekker. Heel erg niet lekker eigenlijk. Na een uurtje zitten voelen je billen als beton en je rug alsof je bent overreden door een tractor. Niet erg praktisch.
Bij het hele hoofdstuk huis zet ik sowieso mijn vraagtekens. De vloer is net niet wat we voor ogen hadden en het behang zit net niet goed. De vloer in de keuken is net niet heel en die tafel past net niet bij de rest van de inrichting. Maar te zwijgen over onze banen. Want dat gaat net zoals de rest, net niet helemaal lekker.
Vriendjes hebben mijn moeder en ik net niet. Maar dat snap ik ook wel met ons net-niet-haar en onze net-niet-Anne-Klein-jurkjes. Want ik kan je verzekeren, Ik zie er net zo goed uit in een trainingspak van de Action, als in een jute zak van de plaatselijke aardappelboer: gewoon niet.
Kortom, de net-nietjes, aangenaam. 
Het verschil tussen ons en deze mensen, de 'perfecte generatie,' is dat zij alles krijgen zonder er dus al te veel moeite voor te doen, en wij net niets krijgen ondanks dat we er veel moeite voor doen. De wereld is soms erg oneerlijk verdeeld. 
Maar wat ik me altijd afvraag als ik kijk naar deze 'perfecte generatie', is of ze gelukkig zijn. Ze lijken gelukkig, dat zeker, maar zijn ze echt gelukkig?
Zijn ze zo gewend aan het feit dat alles ze op een presenteer blaadje tegemoet komt, dat ze breken als het een keer net niet lukt? Als hun perfect gekapte haar eens moet dealen met een bad hair day en dus net niet zit, is dat dan een ramp voor hen? Als ze in alle emotie hun koffers moeten pakken omdat het net niet werkte in de relatie. Kunnen ze dat aan?
Kunnen ze het aan in een trainingspak van de Action te lopen als het geld op raakt voor een Anne Klein? 
Want er is nog één ding waar ik zeker van ben, naast het feit dat ik en mijn moeder net-nietjes zijn: Wij kunnen dit aan. Als ons kapsel weer eens alle kanten uit piekt en we een keer geen zin hebben om ons eigen aan te kleden en in ons trainingspak (Jawel! Van de Action!) op de net-niet bank zitten, die staat op de net-niet vloer bij het net-niet behang, kunnen we soms dubbel liggen van het lachen.
Het is voor ons geen ramp als de vriendjes en het geluk nog net-niet komt. Wij komen er wel, lachend om ons eigen problemen, die in onze ogen maar probleempjes zijn. En dan vraag ik mij af, denkt die 'perfecte generatie' er ook zo over? Of net niet?

 

Lieve groetjes,

Net-nietje Dianel Arends.
Phoetrylogo-12.gif


I'ts raining cats and dogs.                                                                                                         04-08-2015

 

Dinsdag 4 augustus, de gemiddelde temperatuur van gister was 32 graden, maar als ik nu naar buiten kijk lijkt het wel alsof de herfst zijn intrede heeft gedaan. 
De ramen staan nog wagenwijd open want de hitte lijkt me te beklemmen door de regen. 
Het is klam en benauwd en de bomen hangen triest naar beneden.
Hoe kan het ook anders? Ik heb vakantie (waar regelmatig over gedagdroomd heb).
Zag ik mezelf twee weken geleden nog met een cocktail in de hand op een ligbedje liggen, zit ik nu achter mijn laptop dit stukje te tikken. 
Het leven is oneerlijk soms. 
Maar omdat ik liever een optimist wil zijn (We kunnen het in ieder geval proberen, toch?) dan een pessimist heb ik mezelf voorgenomen ook op dagen zoals deze het glas halfvol te zien. Dan wel geen cocktail maar een mok thee, ofzo.
Dus heb ik vol goede moed vanochtend mijn laptop uit het stof getrokken, en besloten mijn website helemaal om te gooien, wat ook wel nodig was want ik heb laatst een heel stuk gewist. 
Per ongeluk, niet expres. Ik flink balen natuurlijk want dan heb je nog maar een halve site over. Geen half volle, maar een half lege (o, daar is ze weer). 
En omdat ik soms de chaos zelve ben, heb ik niks kant en klaar op mijn nieuwe laptop staan, wat zou betekenen dat ik ongeveer de helft van mijn gedichten opnieuw moet gaan overtypen. 98 op precies te zijn. Ik denk dat ik maar wat ga filteren.
Vergeef mij dus als mijn website de komende maanden halfvol is (Ha! Halfvol!). 
Maar, om alles weer even positief te zien, is er veel op mijn website positief veranderd na mijn delete sessie. 
Ik heb nu een blog, waar je waarschijnlijk al bent achter gekomen als je dit leest. Yay! 
Voor diegene die geen idee hebben wat ze aan het lezen zijn, is het raadzaam om er eens met iemand over te praten. 
Naast mijn gedichten ga ik nu dus ook regelmatig een stukje schrijven over mijn leven en wat mij bezighoudt. 
Daarnaast heb ik al mijn pagina's, de hoofdcategorieën (Nederlandse gedichten, English poems,) verdeeld over kleine subcategorieën (Liefde, break-up, verdriet etc,) zodat het voor iedereen overzichtelijker is en je niet een jaar aan het scrollen bent op een en dezelfde pagina. 
Ook is de lay-out lichtelijk aangepast. Veel strakker, right?
Het zwart-wit thema blijft want ook al wil ik, net als mijn gedichten, het vaak van de wit-zonnige kant zien, het blijft soms wat cats en dogs regenen om me heen.

Lieve groetjes,
Dianel Arends.
Phoetrylogo-11.gif